Szkolnictwo polskie doby Oświecenia

szkolnictwoSzkolnictwo polskie doby Oświecenia
 
Epoka Oświecenia postawiła sobie za cel rozwiązanie borykających ówczesne społeczeństwo problemów natury ustrojowej, gospodarczej i państwowej. Jako główny oręż w rozwiązywaniu tych problemów zamierzano wykorzystać nauczanie i wychowanie. 
 
Celem reformatorów polskiego systemu nauczania było zerwanie z dziedzictwem sarmatyzmu. Był on kojarzony przede wszystkim z konserwatyzmem, pijaństwem i ciemnotą. To wszystko chciano wykorzenić u przyszłych pokoleń. Edukacja miała stać się drogą do reform ustrojowych, gospodarczych i społecznych.
 
Wielkim przełomem w polskim szkolnictwie okresu Oświecenia stało się powołanie w roku 1773 Komisji Edukacji Narodowej. Na cele związane ze szkolnictwem zostały przekazane przez sejm dobra należące do rozwiązanego przez papieża zakonu jezuitów. Kasta zakonu sprawiła, że stracił on monopol na kształcenie młodzieży pochodzącej ze stanu szlacheckiego. Członkowie Komisji opracowali nowy program nauczania, została zmieniona organizacja szkół. Główny nacisk został położony na nauczanie matematyki, nauk przyrodniczych i języka polskiego. Do programów trafiły także nowe przedmioty: rolnictwo, historia, prawo. 
 
W związku z wprowadzeniem nowego programu nauczania konieczne było wydrukowanie nowych podręczników. Wśród nowo wydanych znalazła się historia, której autorami byli Kajetan i Wincenty Skrzetuscy. Ukazał się także nowy podręcznik do gramatyki napisany przez Kopczyńskiego. Nowe programy i podręczniki zostały opracowane pod kierunkiem Towarzystwa Ksiąg Elementarnych.